Vuur!

No Comments

Soms is de behoefte om te schrijven zó aanwezig, maar lijkt de inspiratie ver te zoeken. Zoals nu. En dan bedenk ik me dat ik dan maar gewoon moet beginnen, om vervolgens te merken dat mijn vingers als vanzelf over het toetsenbord gaan. Deze keer in ieder geval 😉

Wat wil ik eigenlijk kwijt? Waarom moet ik zo nodig schrijven van mezelf? Het helpt me sowieso om mijn gedachten op orde te krijgen. En als vanzelf komt de boodschap boven. In dit geval met hulp van een kopje thee: “Be proud of who you are”. En ja, ik ben trots op mezelf. En ja, voor het eerst in mijn leven durf ik dat hardop en met overtuiging te zeggen. Ik heb in mijn leven veel overwonnen, maar dat nooit ingezien. Want, de oude inkopper; het kon altijd beter, sneller, scherper, sterker, ….. vul zelf maar in.

Af en toe -tot nog niet zo lang geleden- voelde mijn leven als een strijd. Tegen mezelf, achteraf gezien. De afgelopen jaren begon ik steeds meer het gewicht te voelen van het constant aanpassen en streven naar de ‘perfecte versie’ van mezelf. En, guess what, ik heb haar gevonden! Had ik maar eerder geweten dat ze zó dichtbij was, altijd in de buurt totdat ik er klaar voor was. Nog steeds ben ik haar wel eens kwijt; het kost me alleen steeds minder moeite mezelf terug te vinden. Regelmatig betrap ik mezelf erop dat ik durf te leven. Ik hoef niet meer beter, sneller, enzovoorts. Ik ben ‘perfect’ genoeg. Ik mag er zijn. Wat heerlijk dat ik die woorden eindelijk ook kan vóelen!

“One day I set fire to everything I thought I was

And began to learn who I am”

John M. Green

De laatste tijd is het ‘bewijs’ overal aanwezig. Mooie ontmoetingen, prachtige ideeën die opbloeien, spontaan op de juiste tijd op de juiste plaats blijken te zijn… teveel om op te noemen. Wat mij opvalt, is dat dit ook precies is waar ik de laatste jaren zo naar op zoek ben geweest. Wie ben ik? Wat doe ik hier? Oftewel: hoe word ik ook zo goed, beter, best?! Ik zocht zó hard naar antwoorden in de buitenwereld, dat ik voorbij liep aan de plek waar ik ze kon vinden. In mezelf. Vertrouwen is mijn sleutelwoord.

En daar sta ik nu. Door coaching, therapie en flink wat goede gesprekken met mezelf steviger dan ooit. Vorige week heb ik een heerlijke week van genieten, leren en healen op het prachtige Lorelei Festival af mogen sluiten met een vuurloop. Daarbij heb ik angsten overwonnen, muren doorgebroken en vastgeroeste patronen achter me verbrand. Al jaren wilde ik het doen – het kwam echter nooit uit. Nu snap ik waarom. Wàt een geweldig mooi moment om mijn oude wereld achter me te laten en mijn eerste stappen te zetten in mijn nieuwe leven, over het vuur. Watch out world, here I come!    

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.