Fragiel

Fragiel

By : -

Over zelfbeeld en het her-ontdekken van je innerlijke kind

Al een aantal jaren ben ik hard aan het werk aan mezelf. Cursussen, opleidingen, workshops, je kent het wel. Ik maakte grote stappen en werd daarom geprezen door de mensen om me heen. Toch voelde het altijd alsof ik me bijna nooit helemaal voor 100% gaf. Alsof een klein, maar volhardend stukje vasthield aan alles wat vertrouwd, en dus veilig was. Dat ik niet veel verder kwam, werd me steeds duidelijker. Het leek constant aan de rand van mijn gedachten aanwezig te zijn – zonder dat ik het echt kon benoemen. Maar hoe pak je iets wat niet vast gepakt wil worden. Iets wat je niet (h)erkent. Gelukkig ben ik een doorzetter en daarmee ben ik een eind gekomen. Ik heb ontzettend veel geleerd en kwam steeds verder.

Tot… Ik in een zware depressie belandde.

Zoveel was er blijkbaar nodig om toe te durven geven dat ik toch echt dat kleine, maar o zo grote, hardnekkige stukje aan moest pakken. En wonder boven wonder: ik heb om hulp gevraagd. Ergens ben ik er nog verbaasd over dat ik die moed gevonden heb. Want dat stukje waar ik aan mocht werken -en nog steeds trouwens- is mijn zelfbeeld. Toegeven dat ik het niet meer zelf kon, was één van de moeilijkste en zwaarste dingen in mijn leven. Ik hoef me niet constant aan te passen aan anderen, ik hoef mijn leven niet te laten leiden door wat anderen ‘zouden kunnen’ denken. Ik hoef niet meer sterk te zijn. (Hoe vaak is er wel niet tegen mij gezegd: “O, jij red het wel” en “Je weet wel wat ik bedoel”. En nee, ik redde het helemaal niet, al leek het misschien zo. En nee, ik heb nog steeds geen idee wat je toen bedoelde) Ik hoef niet perfect te zijn en alles aan te kunnen. Ik hoef niet meer…… Wat een opluchting!              

Voordat je roept: “Geweldig! Wat goed van je!”… Ik ben er nog lang niet. Maanden van werken aan mezelf, veel onder ogen zien, vaak pijnlijk, confronterend, soms diepe dalen waardoor ik het weer allemaal op wil geven. Dieper graven dan ik ooit gedaan heb. Het doorbreken van jaren- en jarenlange patronen, ingesleten vanaf mijn vroegste jeugd. Patronen waar ik al bijna veertig jaar mee leef. Ik merk dat ik ze geestelijk aan kan kijken en langzaam af kan breken. Lichamelijk is er echter ook veel ingesleten; mijn lichaam reageert vaak nog automatisch op de “ik kan alles zelf”-manier – het cellulair geheugen. Actie, reactie. En dit lijkt nog moeilijker te doorbreken. Bewustzijn is nog maar het eerste, kleine stapje.

Het voelt alsof ik de wereld opnieuw mag ontdekken. Zó fijn – wat een mogelijkheden, wat een kansen! Maar vooral: zóóóó ontzettend eng! Stel je voor dat alles onbekend is, een wereld die jou nog niet kent, en daar sta je, op het randje. Soms wil ik het liefst hard gillen en terug rennen. Soms wil ik mezelf bij de hand pakken en vragen samen met mij een stap te zetten. Het begrip ‘innerlijk kind’ is me zoveel duidelijker geworden. Niet meer één of ander vaag, ‘zacht ei-‘begrip, maar de waarde en de koestering die zo nódig is. Waar ik mezelf voorheen te stoer voor voelde, mag en kan nu binnenkomen. Ik voel haar, duidelijk aanwezig. Ik mag zachter worden, lief voor haar zijn. Haar de kans geven om te groeien op haar tempo en op haar manier. De kans die ze nooit gehad heeft en de erkenning die zo nodig is. Het doet me pijn zoveel liefde te voelen, mijn tranen komen naar boven, het is nog onwennig hiermee om te gaan. Het voelt alsof ik op een kantelpunt sta: ga ik door op deze nieuw ingeslagen weg vol mogelijkheden, hand in hand? Of kies ik toch weer voor het oude, vertrouwde pad en blijf ik door ploeteren? Durf ik verder te gaan, zo fragiel als ik me voel? Ik weet het antwoord: Ik doe het. Ik ga die grens over. Mét hulp deze keer 😉

Ik ben niet tot wie ik gemaakt ben. Ik ben mezelf. En zij, die prachtige, kwetsbare vrouw, die stapje voor stapje haar wereld verovert, haar innerlijke kind koesterend… Wat ben ik trots op haar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.